مردها کاین گریه در فقدان همسـر می کنندبعد مرگ همسـر خود، خاک بر سر می کنند!خاک گورش را به کیسه، سوی منزل می برند!دشت داغ سینه ی خود، لاله پرور می کنندچون مجانین! خیره بر دیوار و بر در می شوندخاک زیر پای خود، از گریه، هی! تر می کنندروز و شب با عکس او، پیوسته صحبت می کننددیده را از خون دل، دریای احمر می کنند!در میان گریه هاشان، یک نظر! با قصد خیر!!بر رخ ناهید و مهسا و منور می کنند!بعدٍ چندی کز وفات جانگداز! او گذشتبابت تسلیّت خود! آن فکر دیگر می کننددلبری چون قرص ماه و خوشگل و کم سن و سالجانشین بی بدیل یار و همسـر می کنندکج نیندیشید! فکر همسر دیگر نی اند!از برای بچه هاشان، فکر مادر می کنند