با نام حق کنم آغــــــاز شعر خویش
شاید که از سر لطفش روم به پیش
*************
به چمن رفتم و چون گل نفسي گوش شدم
بلبل از گل گله ها داشت كه از هوش شدم
***********
****************
بر خاک بخواب نازنین تختی نیست
آواره شدن حکایت سختی نیست
از پاکی اشکهای خود فهمیدم
لبخند همیشه راز خوشبختی نیست