نسیمی نمی وزد در کویر فکرم پنجره ای در من گشوده نیست هر صبح از پشت پهن دشت خواب زدگی ، سر می زنم و هر شب تکیه زده بر درخت تنهای شوریدگی برای ستاره ای که بی گمان قلب آسمانست از نو می میرم .. .
