لیلا اسفندیاری کجوری راد کوهنورد زن ایرانی بود..
که رکوردهای صعود متعددی را به عنوان نخستین زن کوهنورد ایرانی به نام خود به ثبت رساند.
او در آخرین صعود خود، در راه بازگشت از صعود موفق قله گاشربروم ۲، به دلیل از دست دادن تعادل و سقوطی ۳۰۰ متری جان خود را از دست داد.
بنا بر وصيت او جسد وی همچنان در همان محل سقوط در منطقه قراقروم پاکستان باقی مانده است.و در قطعه نامآوران بهشت زهرا تهران تندیسی به یاد وی ساخته شد.
**** اگر افتادم همان جا بگذارید بمانم، می خواهم بام جهان ارامگاه ابدی ام باشد. ****
قسمتي از وصيت اين شير زن
آخرين مصاحبه لیلی اسفندیاری:
می دونستم که تنهایی سفر کردن سخته اما موبایلمو خاموش کردمو رفتم سفر
بدون کوله پشتی و با مشکلات مالی شروع کردم
لباس هایم تاناکورا بود
همه فکر می کردند لیلی پولدار است نمی دونستند که لیلی خونشو فروخته
کارم از دست دادم
ریسک کردم
از کارم ،از خونم، از جونم گذشتم و به این سفر اومدم
چون این فضارو دوست دارم کوه و طبیعت رو دوست دارم…***
آن عاشقان شرزه که با شب نزیستند
رفتند و شهر خفته ندانست کیستند
فریادشان تموج شط حیات بود
چون آذرخش در سخن خویش زیستند
مرغان پرگشوده طوفان که روز مرگ
دریا و موج و صخره برایشان گریستند
وی کوهنوردی را از سال ۸۱ - ۱۳۸۰ به صورت تفریحی آغاز کرده بود و
قله توچال اولین قله فتحشده توسط وی بود. در سال ۸۱ به عضویت باشگاه اسکی و کوهنوردی دماوند در آمد. وی با این گروه توانست بیشتر قلههای ایران را صعود کند و اغلب غارهای ایران را بپیماید. وی موفق شد ۲۲ مرتبه
کوه دماوند را فتح نماید که این صعودها از ۳ مسیر مختلف انجام شده است. وی همچنین در سال۱۳۸۶ با همطنابی منیره رفیعی به عنوان نخستین صعود مستقل زنانه موفق به صعود دیواره علمکوه گشت.[SUP]
[۳][/SUP]
سال ۱۳۸۱ لیلا اسفندیاری به عنوان اولین زن ایرانی موفق به پیمایش کامل
غار پراو، عمیقترین غار ایران در
استان کرمانشاه شد.
در سال ۱۳۸۶ تصمیم میگیرد به غار ورونیکا، عمیقترین غار دنیا در
آبخازیا برود که در آنجا
پلیس روسیه به دلیل
ایرانی بودن، اجازه ورود وی و همراهانش را به آبخازیا را نمیدهد. بعد از این ناکامی وی تصمیم به برنامهریزی صعود به نانگاپاربات میگیرد.
اولین صعود وی به قلل بالای ۸۰۰۰ متر در سال ۱۳۸۷ و با صعود به قله نانگاپاربات (۸۱۲۶ متر) صورت گرفت. وی در ابتدا تصمیم به صعود انفرادی داشت ولی در ادامه دوستانش به نامهای
کاظم فریدیان،
سامان نعمتی، سهند عقدایی، احسان پرتوینیا، حسین ابوالحسنی و محمد نوروزی به وی ملحق شدند. در این صعود سامان نعمتی ، به دلیل جدا شدن از گروه و پنهان شدن به قصد ادامه تلاش برای صعود به قله و زمینگیر شدن در طوفان جان خود را از دست داد.
در سال ۱۳۸۹ نیز تا ارتفاع ۷۵۶۵ متری قله کی۲ صعود کرد که به دلیل هوای نامساعد همه گروه مجبور به بازگشت شدند.[SUP]
[۴][/SUP]
وی در طول دوران ورزشیاش ۲ بار مجبور به جراحی دیسک کمر خود شد ولی با کمک پزشک متخصص دوباره به کوهنوردی حرفهای بازگشت.[SUP]
[۵][/SUP]